سنائي غزنوي غزل بي مثالي دارد با مطلع:
معشوق به سامان شد, تا باد چنين بادا ......... كفرش همه ايمان شد, تا باد چنين بادا
مولانا نيز با افزودن تا تا’نيث به معشوق همين مطلع را بر تارك غزلي زيبا در ديوان شمس نهاده و با استادي تمام روح عارفانه در آن دميده:
معشوقه به سامان شد, تا باد چنين بادا ......... كفرش همه ايمان شد, تا باد چنين بادا
غزلي كه ذيلا مي آيد ملهم از اين دو غزل مي باشد:
چشمان تو خندان شد, تا باد چنين بادا ............ در دانه’ دوران شد, تا باد چنين بادا
زان خال سياه تو, وز روي چو ماه تو .................عالم همه بستان شد, تا باد چنين بادا
تا ناز بنا كردي, وان زلف رها كردي ..................جان در ره جانان شد, تا باد چنين بادا
آن خنده’ مستانه, وان نگاه جانانه .................. بخشنده چو باران شد, تا باد چنين بادا
با صداي جادويي خوانده اي مرا سويي ............ جا مانده تن و جان شد, تا باد چنين بادا
افروخته شد جانم از آتش هجرانم .................. روشنگر ياران شد, تا باد چنين بادا
اين بنده’ چشمانت, مجروح دو مژگانت ............. در راه تو قربان شد, تا باد چنين بادا
نك واله و شيدايم, دلداده و رسوايم ................عقل از كف مستان شد, تا باد چنين بادا
پيرتاك, 14/11/2002 شهر فرشتگان
