شاهزاده اي با تاج سياه
چنديست فعالين عرصه خبري ايران موضوع جديدي يافته اند تا مخاطبان خويش را بدان مشغول دارند. فعالين عرصه سياسي اما هركدام به دليلي در بالون اين خبر مي دمند. نوه’ مغضوب رهبر فقيد از سايه به در آمده, شهر خون و قيام ترك گفته و در بلد آشناي عهد جواني سكني گذيده. افزون بر اين, وي شمشير زبان از نيام بر كشيده و ولايت مغصوب را به چالش طلبيده. شيطان بزرگ را فرشته’ آزادي بخش خوانده و ساز خويش در مايه رهبري جنبش نوين ايران كوك كرده. تا اينجا, همه آن بوده كه در اين روزگار, انبوهي از هموطنان چنين انديشند و چنين گويند. اما نسبي كه وي از بنيان گذار حكومت ولايت فقيه (نام شناسنامه اي اين حكومت, جمهوري اسلامي است) مي برد او را در كانون توجه قرار داده است.
اولاد ذكور رهبر فقيد, مصطفي و احمد, هركدام از راهي مشكوك به ديار باقي شتافتند و با مرگ خود مانعي بزرگ از پيش پاي حاكمان فعلي برداشتند. احمد را زبان سرخ سر به باد داد, اما در مرگ مصطفي حرف و حديث بسيار است. از كشته شدن بدست عوامل پهلوي تا ايست قلبي ناشي از افراط در مصرف ترياك (البته برسي تا’ثير متقابل ترياك و روحانيت در ايران, بابي است به بسياري از مسائل سياسي كشورمان كه تحقيقي مستقل مي طلبد). از ميان نوادگان پسري, حسن كه چون پدر (احمد) بيشتر اوقات به فوتبال مي گذراند به توليت حرم رسيد و حسين (فرزند مصطفي) همچنان مغضوب ماند. سايت هاي دست راستي وي را نيز چون پدر اهل بخيه خوانده اند (البته گوش دادن به صداي ايشان اين ظن را بشدت تقويت مي كند) و در صدد انتقام از ولي ثاني.
از آنسو فرزند شاه مخلوع داعيه’ رفراندم و حكومت مردمي البته به رهبري شاهزاده دارد. از ميان مدعيان ريز و درشت ناخدائي اين كشتي طوفان زده, شاهزادگان با تاج زرد و سياه از همه بيشتر به حوزه’ طنز نزديكند, كافيست يك سخنراني يا مصاحبه از ايشان را گوش كنيد.
باري, يكي از خصوصيات جامعه’ ايران وجود فرهيختگاني بسيار در ميان مردم عاديست كه هم به تعداد افزونند بر قدررت مداران و خواص و هم از انديشه’ والاتري نسبت به ايشان بر خوردارند, شاهد آن چگالي وبلاگ هاي پر بار بر پهنه’ اينترنت است. حال سو’ال اصلي بر اين مرتبت, حجم اميدي است كه خلايق بر استيلاي شاهزادگان بسته اند. آيا بازيگردانان صحنه سياسي به ميزان آگاهي جوانانِ اين مرز پر گهر واقفند؟
