 |
|
|
|
پيرتاک |
|
Wednesday, September 10, 2003
همه با صداي زيباي ويگن آشنا هستيم, من كه واقعاً كاراشو دوست دارم. موسيقي و تكنيك منحصر به فرد ويگن از او آوازه خواني براي چند نسل ساخته. از دهه’ سي به بعد كه فرصتي براي عرض اندام فرم هاي مختلف موسيقي بوجود اومد, خيليا تلاش كردن كه كاراي پر مخاطب ارائه بدن و به نوعي نو آوري هم داشته باشن. اگه به كاراي متفاوت اون دوره گوش بدين و اونا رو با موسيقي رسمي كه همون موسيقي سنتي باشه مقايسه كنيد به حجم اين تلاش پي مي بريد. سالهاي پنجاه تا قبل از پيروزي انقلاب شكوهمند, بهترين هاي موسيقي مردمي (پاپ) ارائه شدن و ميشه گفت پاپ ايراني دوره’ كودكي خودشو طي كرده بود و داشت به نهال تنومندي تبديل مي شد كه با خواسته ها و معيارهاي يك جامعه’ مدرن همخوني داشت. خيلي از شاهكاراي گوگوش, داريوش, فريدون فروغي, فرامرز اصلاني, فرهاد, عماد رام و .... و البته ويگن مربوط به اون سالهاست. به هر تقدير, علماي دين پا در ركاب سمند سركش حكومت كردند و همون معامله اي كه با بقيه’ شعون فرهنگي ما انجام دادن, با موسيقي و سينما هم به عمل آوردن. (اصلاً بنا نداشتم وارد اين بحث بشم, مي خواستم راجع به ويگن بنويسم). خلاصه ويگن هم همراه خيلياي ديگه جلاي وطن كرد و ساكن شهر فرشتگان شد. اينجا هم گاهگاهي برنامه اجرا مي كرد. راستي هيچ اسم برادر ويگن رو شنيدين؟ كارو, او شاعر نوپرداز و خوش قريحه اهي كه فكر كنم او هم ساكن شهر فرشتگان باشه. ظاهراً هنر و ادبيات تو خونه’ ويگن موروثيه. خلاصه اينكه شنيده ها حاكي از بيماري سلطان جاز ايران و قهرمان پرورش اندام سابق كشورمونه. اميدوارم كه او سلامت و تندرست باشه و سالهاي سال ما رو با صداي گرمش به عوج ببره.
|
| |
 |
|
|
|
|
||
