سحر (1)
خواب در شب هاي وهم انگيز كوهستان, با آسماني پر ستاره و ماهي كه تا دستان تو فاصله’ چنداني ندارد و نسيم خنكي كه مملو است از بوي ياس و رايحه شب بو, لذت بخش و بياد ماندنيست. پسر بچه’ پر جنب و جوشي كه تمام روزش را بر وسيله اي با دو چرخ, دو پدال و يك فرمان گذرانيده, در اعماق رويا پروانه’ بوسه اي را براي دختري از ديار عشق به پرواز در مي آورد. مادر, لب هاي غنچه شده’ پسرك را به آهستگي با سر انگشتانش نوازش مي كند. ترديد بين گسستن رشته’ رويا يا تحمل گريه’ پسرك در صبح روز بعد, مادر را چند بار بر بالين كودك مي كشاند. سرانجام شانه هاي نحيف كودك وسيله اي مي شود براي بيداري. در اولين نظر, برخاستن بسيار دشوار مي نمايد, اما پيوستن به ديگر اعضاي خانواده در مراسم اسرارآميز سحر انگيزه ايست براي ترك رويا. تنفس در هواي سحري و مشاهده’ افسونگري گنبد منجوق دوزي شده’ شب چنان مجذوبش مي كند كه تنها آواز موذن محل او را از آمدن صبح با خبر مي نمايد. ولي پسرك تصميم گرفته است كه روزه را تا پسين نشكند. پيوستن به دنياي بزرگترها هرچند با معيارهاي كودكانه بسيار دلپذير و غرورانگيز است.
