اذان
عجيبترين چيز اينه كه يه دوست كليمي قبل از طلوع آفتاب در جوار اقيانوس آرام ازت بخواد كه براش اذون بگي. يا اينكه يه دوست ديگه در مغرب يه روز بهاري در گرند كنيون همين تقاضا رو ازت داشته باشه و وقتي طنين اذون بزرگترين دره’ دنيا رو در بر ميگيره ,زيباترين دره’ دنيا رو سيلاب اشك برداره. همه از بچگي با گوشه’ روح الارواح بيات ترك آشنا بودن, البته دليل موسيقيايي نداشت, صداي آسماني موذن زاده’ اردبيلي بود كه نميدونم با چه نيروئي و با چه معنويتي روح آدما رو تسخير مي كرد و مرگ روشنايي رو به سوك مي نشست. هنوزم يه كپي از او اذون رو دارم و گاهي گوش ميدم. نداي ملكوتيي كه ناسوت رو به لاهوت پيوند ميزنه و خاك رو به افلاك ميبره و ادمو در معراج عشق به اوج ميرسونه. لازم نيست مسلمان با ايماني باشي يا اصلاً معني اون كلمات رو بدوني, موسيقي اون اذون كار خودشو ميكنه. اين اذون هم از اون چيزايي بود كه آقايون تشخيص دادن معنويت داره و به دل مردم ميشينه و ديگه نبايد پخش بشه, پس گلدسته ها رو مامن ناهنجارترينِ صداها كردن تا همه از هرچه دين و مذهبه متنفر بشن.
