سلاخي مي گريست, به قناري کوچکي دل بسته بود.
نمي دونم شاملو هيچ تصوري از سلاخايي كه به هيچ قناري كوچكي دل نمي بندند داشته يا نه؟ اگه مي خواست راجع به اونا شعر بگه, چي مي گفت؟ راجع به كسايي كه بانويي سالخورده و بي دفاع رو در منزل خودش با ضربات دشنه’ جهل از پا در مي آرن و پيرمرد محترمي رو به جرم محبوبيت در خون خودش مي نشونن. اصلاً لطافت كلمات طاقت اين همه دد منشي رو داره؟
نمي دونم اگه باطبي زشت رو بود و اون عكس اينقدر صريح طغيان زيبائي در افشاي پلشتي رو بيان نمي كرد, بازم بايد اينقدر تاوان پس مي داد؟ دوباره بردنش زير اخيه.
نمي دونم اگه عليزاده پرونده’ اخلاقي نداشت, قاضي القضات شهر دوست مي شد. يا اگه مرتضوي بيمار رواني نبود بر كرسي دادستاني پايتخت تكيه مي زد؟
تو وجود خيلي آدما يه ديو وحشي پنهونه, ولي هيچ وقت مجال بروز پيدا نمي كنه. اون سالاي دور, البته نه اونقدر دور كه گرد رو خاطراتش نشسته باشه, اژدهاي درون يه روحاني روستايي وجود يه عالمه آدم رو به آتش كشيد و طرف حتي زحمت پشيماني هم به خودش نداد. ميگن بزرگترين واقعيت زندگي مرگه, با وجود اينكه هنوز كسي از اون دنيا بر نگشته كه بگه قضيه راسته يا دروغ, دوست دارم بدونم اين روحاني روستايي كه همين هفته در كوزه افتاد, داره اونجا چيكار مي كنه. كي بالاخره به دوستا و همكارا و هم لباساي ايشون حالي مي كنه كه بابا اين بازي جاودانه نيست و دير يا زود تموم مي شه. شايد بازي بمونه و يا تغيير ماهيت بده ولي بازيگراش چي؟ اونا كه رفتنين.
