مذهب شكمي
تا كنون در مجالس و گردهم آيي هاي مذهبي حاضر بوده ايد؟ گردهم آيي هايي نظير مراسم عزا داري, جشن و يا وعظ. از مساجد كوچك روستاهاي ولايت مادري تا حسينيه هاي بزرگ پايتخت و تا كليساهاي مجلل و كنيسه هاي عظيم شهر فرشتگان, همه و همه را در يك وادي با هم شبيه يافتم. مقصود بخش عبادي و جنبه’ روحاني قضيه نيست, بحث به شيوه و كيفيت حظي است كه اينان از مواهب طبيعي مي برند. مجالس و جماعت مومنين را از اين منظر مرجع گرفتم كه يافتن مقصود آسانتر و نزديكتر به ذهن است و الا خصوصياتي كه هنوز بدانها اشاره نكرده ام, اموري فرديند و در جان مومنين و به نوعي در ذات مذهب ريشه دارند و در جماعت نمود آشكارتري پيدا مي كنند.
مومنين منابع لذت طبيعي را به امور شكمي و جنسي محدود مي دانند. پاداشت نيكو به يك هيات عزاداري قورمه’ پر گوشت و حقوق مكفي از ديد امام جماعت يك مسجد, تصرف بيوه هاي محل است. اغلب شوخي ها, لطيفه ها و ناسزاهاي مومنين حول محورهاي غذا و همخوابگي مي گردد و برق چشم ايشان را هنگام ظهور ظرف غذا به وضوح مي توان ديد. نخست مي پنداشتم بعضي مسايل فرهنگي و معضلات اجتماعي, كه مختص جامعه’ ماست, سطح لذت را در جامعه’ مومنين و مومنات شهر دوست به حد غرايض حيواني, كه به هيچ عنوان نكوهيده نيستند, كاهش داده است. ولي مشاهدات و استنباط ها از جلسات مذهبي شهر فرشتگان, مهر باطلي بود بر علت هاي محيطي كه بر اين مرتبت قايل بودم. اينان نيز, البته نه به آن وضوح, سطح لذت را به همان كه قبلاً ذكر شد تنزل داده اند. در ديار دوست, تنها فكر مرد مومن كه با يك زن زير يك سقف تنهاست, به قول ايرج صعود از پاچين به پاچه است و در آن سو نيز زن مومن مي داند كه اين گرگ عاقبت او را خواهد خورد. چه نيكوست اگر واحد پول مومنين را به غذا و تمتع از جنس مخالف تغيير دهند. بزرگترين اسكناس در اين ساختار خوابيدن با حورالعين است و شايد پول خرد نيز به تكه اي حلوا اختصاص يابد. با اين حساب مي توان ميزان واقعي ثروت ايشان را در دنيا و آخرت تخمين زد. بهشت برين كه نهايت آمال مومنين و سعادت ابديست, گنج گرانبهايي است انباشته از خوراكي و مكاره ايست سرشار از بهروري از جنس مخالف و يا احياناً موافق (آنجا هم جنس بازي چون زن اشتراكي و ديگر محرمات از شير مادر حلال تر است).
در همه’ اديان الهي براي سخت گرفتن به مومنين, نوعي روزه ابداع شده است و جايزه’ اين سختي, غذاييست لذيذ. هرگاه خداوندگار ايشان غضب كند, از خور و شهوت منعشان مي كند تا قدر عافيت بدانند و اطعام المومنين نيز بابي است در تحصيل رضايت الهي.
