|
گويا
BBC
*******
Comments**********
****
|
Thursday, January 29, 2004
ما را به خير تو اميد نيست، شر مرسان
گرچه بيشتر ناظران، پيام رئيس جمهور اصلاح طلب ايران بعد از قتل هاي زنجيره اي مبني بر اقرار به دست داشتن بخشي از دولت وي در اين قتل ها را نشانه اي بسيار مثبت از پيشرفت و اصلاح در ساختار حكومتي دولت جمهوري اسلامي مي پنداشتند، ولي بودند چشمان تيزبيني كه به قول شاملو اين سرخي را نشانه’ سحرگاهان نگرفتند، چون كه تا صبح دو سه دانگي مانده بود هنوز. اولين اقدام محافظه كاران، ستاندن تاوان سنگين پيروزي اصلاح طلبان از شهردار مقتدر تهران بود كه سابقه’ دوستي طولاني و عميق با بنيان گذار فقيد جمهوري اسلامي و پسرش داشت و در مدرسه’ معروفي درس طلبگي خوانده و از حمايت رئيس پر نفوذ شوراي تشخيص مصلحت نظام نيز برخوردار بود. چشمان ناباور غلامحسين كرباسچي اولين چشماني بودند كه اين حقيقت تلخ را ديدند و دانستند كه اين امام زاده هرگز شفا نخواهد داد. صبح روزي كه اعلاميه’ معروف رئيس جمهور خاتمي در باره’ قتل هاي زنجيره اي انتشار يافت، دومين يار نزديك وي، شيخ عبدالله نوري، وزير كشور شجاع دولت خاتمي اين واقعيت عريان را به تلخي دريافت كه ناخداي اين كشتي توفان زده لياقت و اقتدار اين مهم را دارا نيست، آنجا كه به كنايه گفت، بنا نبود كه اطلاعيه بدين گونه تنظيم شود.
رئيس جمهور خاتمي قول داد كه چشمان فتنه را كور كرده و هرگز اجازه ندهد فرايند قتل هاي زنجيره اي تكرار شود. اتفاقي كه حداقل يك بار براي مشاور وي، سعيد حجاريان تكرار شد. پس از فاجعه’ كوي دانشگاه، رئيس جمهور در برابر خشم انبوه دانشجويان ايستاد و قول داد به اين ظلم از راه هاي قانوني رسيدگي خواهد كرد و خاطيان را به سزاي اعمالشان خواهد رساند. اندكي بعد وي با چشماني خندان نظاره گر قوه قضائيه اي بود كه دانشجويان را به مسلخ برد و از خاطيان نيز يك تن را به جرم دزدين يك ريش تراش محكوم كرد. رئيس جمهور سپس قول داد به قضيه تعطيلي فلگي روزنامه ها رسيدگي كند. بعد از آن نوبت به زنداني شدن روزنامه نگاران و روشن فكران نزديك به وي رسيد، كساني كه او با حمايت آنها توانسته بود جوانان و زنان ايران را با خود هم دل كند. دوباره لبخند زد و قول داد.
امروز نيز وي قول مي دهد كه از حق همه’ كانديدا ها و مردم حمايت كند، و هم زمان با قاطعيت زمان انتخابات را تعيين كرده و مي گويد نتيجه’ راي گيري هرچه كه باشد مورد قبول است. اين اولين باري است كه او قبل از اينكه مردم منتظر بمانند تا زمان موعود برسد قول خود را مي شكند.
در طول زمان زمامداري محمد خاتمي در دولت جمهوري، هرگاه يك حركت اصلاح طلبانه’ جدي از سوي روشنفكران، دانشجويان، روزنامه نگاران، نمايندگان مجلس، جوانان يا مردم شكل گرفته است، او خود را به ميانه انداخته و قول داده است كه مشكل را حل مي كند. او تا كنون نه خود كار مو’ثري در جهت حل مشكلات انجام داده و نه اجازه داده ديگران حق خود را بستانند.
حافظه’ ضعيف نگارنده هيچ دولتمردي را به ياد ندارد و گمان نمي كنم چنين كسي نيز وجود داشته باشد كه اين همه قول و عهد با مردمي كه به او اميد بسته بودند و از او حمايت كرده بودند را شكسته باشد. محمد خاتمي مصداق آن شعر مولي رومي است كه خوش گفت:
هر كه او ارزان خرد ارزان دهد .... گوهري طفلي به قرص نان دهد
او نه قدر موقعيت استثنائي خود و نه قدر پشتوانه’ مليوني ملت ايران را دانست و كشتي بلا زده’ ايران را با لبخندي به طراران تيز دندان سپرد. اينك هر كس با طناب پوسيده او در چاه رود قهراً سقوط خواهد كرد. البته پيشگوئي نتيجه’ انتخابات آتي نه ممكن و نه معقول است ولي ظواهر امر گواهي از عدم كارآيي لبخند وي در جلب نظر مردم دارد. اين بازي ديگر خريدار ندارد.
|
|
