نیست در شهر ...
نيست در شهر نگاری که دل ما ببرد ... بختم ار يار شود رختم از اينجا ببرد
کو حريفی کش سرمست که پيش کرمش ... عاشق سوخته دل نام تمنا ببرد
باغبانا ز خزان بی خبرت می بينم ... آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد
رهزن دهر نخفته ست مشو ايمن از او ... اگر امروز نبردست که فردا ببرد
در خيال اين همه لعبت به هوس می بازم ... بو که صاحب نظری نام تماشا ببرد
علم و فضلی که به چل سال دلم جمع آورد ... ترسم آن نرگس مستانه به يغما ببرد
بانگ گاوی چه صدا باز دهد عشوه مخر ... سامری کيست که دست از يد و بيضا ببرد
جام مينايی می سد ره تنگ دليست ... منه از دست که سيل غمت از جا ببرد
راه عشق از چه کمينگاه کمانداران است ... هرکه دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد
حافظ ار جان طلبد غمزهء مستانهء يار ... خانه از غير بپرداز و بهل تا ببرد
